Leczenie

W przypadku rozpoznania wirusowego zapalenia wątroby typu C, lekarz prowadzący decyduje o tym, czy na danym etapie choroby pacjent kwalifikuje się do leczenia. Na tę decyzję wpływają m.in. następujące czynniki:

- szanse powodzenia leczenia,
- występowanie jakichkolwiek objawów (objawy grypopodobne, zmęczenie, nudności, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, gorączka, bóle kostno-stawowe),
– potencjalne konsekwencje nieregularnego przyjmowania leków,
– inne występujące zakażenia lub inne stosowane leki,
– inne współwystępujące choroby przewlekłe (choroby serca, płuc, zaburzenia hormonalne itp.)
– ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

W pewnych okolicznościach, szczególnie przy zaawansowanej chorobie wątroby, lekarz prowadzący może zalecić szybkie rozpoczęcie leczenia.

Istotnym czynnikiem, który może wpłynąć na decyzję o rozpoczęciu leczenia jest genotyp wirusa, jakim zakażony jest dany pacjent. Istnieje 6 genotypów HCV. Najczęściej występującym i najtrudniejszym do leczenia jest genotyp 1.

Głównym celem leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C jest uzyskanie trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). Taki stan następuje wówczas, gdy materiał genetyczny (RNA) wirusa nie jest wykrywalny we krwi pacjenta natychmiast po zakończeniu leczenia oraz sześć miesięcy później.

Niektórzy pacjenci nie reagują na leczenie (tzw. brak odpowiedzi) lub reagują tylko częściowo (tzw. odpowiedź częściowa). Inne osoby mogą mieć niewykrywalny poziom wirusa we krwi podczas leczenia, a następnie po zakończeniu leczenia wirus pojawia się ponownie (tzw. nawrót).

Jeżeli pacjent nie odpowiedział na leczenie, odpowiedział tylko częściowo, albo gdy odpowiedział, ale po zakończeniu terapii wirus ponownie pojawił się w krwiobiegu, należy przedyskutować z lekarzem prowadzącym, czy rozpoczynać powtórną terapię.

STANDARDY LECZENIA

Dotychczas standardem leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C była terapia złożona
z pegylowanego interferonu alfa i rybawiryny.

Interferony to grupa występujących w organizmie białek, które tworzą zasadniczą część układu odpornościowego i biorą udział w zwalczaniu wielu infekcji w organizmie człowieka. Interferony, stosowane w terapii WZW C zostały poddane tzw. pegylacji, co spowodowało, że pegylowany interferon-alfa rozkłada się powoli i utrzymuje stałą ilość leku w organizmie pacjenta przez dłuższy czas. W ten sposób poprawiona została skuteczność pegylownych interferonów oraz pojawiła się możliwość przyjmowania leku tylko raz w tygodniu.

Rybawiryna jest syntetycznym przeciwwirusowym nukleozydem analogowym, która zwiększa skuteczność leczenia interferonem.

Odsetek powodzeń leczenia skojarzonego pegylowanym interferonem i rybawiryną zmienia się zależnie od genotypu wirusa. Osoby zakażone wirusem genotypu 1 mają znacząco mniejsze szanse (poniżej 50%) powodzenia leczenia pegylowanym interferonem-alfa i rybawiryną niż osoby zakażone genotypami wirusów 2 i 3.

Jeśli chodzi o działania niepożądane, leki działają zarówno na komórki wirusa jak i zdrowe komórki organizmu, co może powodować objawy grypopodobne (gorączka, zmęczenie, bóle kostno-stawowe), niedokrwistość, małopłytkowość i depresja.

NOWE SPOSOBY LECZENIA WIRUSOWEGO ZAPALENIA WĄTROBY TYPU C

Nowym rodzajem terapii wirusowego zapalenia wątroby typu C są Bezpośrednio Działające Leki Przeciwwirusowe (z ang. Direct Aacting Antivirals). Jest to grupa leków, która obejmuje: inhibitory proteazy, inhibitory polimerazy oraz inhibitory NS5A.

Jeśli chodzi o mechanizm działania, inhibitory proteazy blokują ważny etap replikacji wirusa i są podawane łącznie z pegylowanym interferonem-alfa i rybawiryną (schematy trójlekowe), by zwiększyć ich skuteczność i skrócić czas trwania terapii. Natomiast inhibitory polimerazy przerywają działanie enzymu, który kopiuje materiał genetyczny wirusa potrzebny dla replikacji wirusa. Z kolei inhibitory NS5A wiążą się z białkiem niezbędnym do replikacji wirusa.

W chwili obecnej tylko inhibitory proteazy zostały zatwierdzone przez europejską agencję EMA do stosowania w terapii WZW C i w niektórych krajach Unii Europejskiej pacjenci są już nimi leczeni.