Dołącz do Pana Wątroby

Leczenie HCV

W przypadku rozpoznania zakażenia HCV, lekarz prowadzący decyduje o tym, czy na danym etapie choroby pacjent kwalifikuje się do leczenia. Na tę decyzję wpływają m.in. następujące czynniki:

– szanse powodzenia leczenia,
– występowanie jakichkolwiek objawów (objawy grypopodobne, zmęczenie, nudności, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, gorączka, bóle kostno-stawowe),
– potencjalne konsekwencje nieregularnego przyjmowania leków,
– inne występujące zakażenia lub inne stosowane leki,
– inne współwystępujące choroby przewlekłe (choroby serca, płuc, zaburzenia hormonalne itp.)
– ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Głównym celem leczenia jest uzyskanie trwałej odpowiedzi wirusologicznej (SVR). Taki stan następuje wówczas, gdy materiał genetyczny (RNA) wirusa nie jest wykrywalny we krwi pacjenta natychmiast po zakończeniu leczenia oraz sześć miesięcy później.

Terapia dla genotypów 1, 4, 5 i 6 wynosi 48 tygodni, a u zakażonych genotypami 2 i 3 – 24 tygodnie. W przypadku terapii 48 tygodniowej od pewnego czasu istnieje możliwość przedłużenia tej terapii do 72 tygodni (w zależności od poziomu RNA wirusa HCV w surowicy w 24 tygodniu). SVR po leczeniu interferonem i rybawiryną przez 48 tygodni, bez względu na genotyp HCV wynosi od 54 % do 63 %. Natomiast u zakażonych genotypem 1 od 41 % do 52 %, wobec 70 % – 90 % – genotypami 2 i 3. W otwartym, wieloośrodkowym badaniu przeprowadzonym w Polsce po 48-tygodniowym leczeniu 418 osób dorosłych interferonem i rybaviryną, SVR uzyskało 55,7 %; zakażonych genotypem 1 – 51,1 %, a genotypem nie – 1 – 88,5 %.

Czynnikami zmniejszającymi prawdopodobieństwo uzyskania SVR (

Jeżeli po 12 tygodniach terapii wiremia w surowicy krwi nie zmniejszyła się, o co najmniej dwie wartości logarytmiczne (tj. 100-krotnie) lub, jeśli nie udało się uzyskać późnej odpowiedzi wirusologicznej (DVR), czyli, jeżeli po 24 tygodniach wiremia jest wykrywalna ( ≥25 IU/mL), mimo iż jej obniżenie po 12 tygodniach terapii było większe od 2 logarytmów dziesiętnych, terapię należy przerwać. W przypadkach zaburzeń odporności (zakażeni HIV, leczeni immunosupresyjnie itp.) jest możliwość odstąpienia od tej zasady i kontynuacji terapii do 48 tygodnia.

Niektórzy pacjenci nie reagują na leczenie (tzw. brak odpowiedzi) lub reagują tylko częściowo (tzw. odpowiedź częściowa). Inne osoby mogą mieć niewykrywalny poziom wirusa we krwi podczas leczenia, a następnie po zakończeniu leczenia wirus pojawia się ponownie (tzw. nawrót).

Jeżeli pacjent nie odpowiedział na leczenie, odpowiedział tylko częściowo albo, gdy odpowiedział, ale po zakończeniu terapii wirus ponownie pojawił się w krwiobiegu, należy przedyskutować z lekarzem prowadzącym, czy rozpoczynać powtórną terapię.

STANDARDY LECZENIA

Leczenie HCV w Polsce odbywa się w ramach programu lekowego Ministerstwa Zdrowia i jest w pełni refundowane. Dotychczasowym standardem leczenia jest terapia dwulekowa złożona z pegylowanego interferonu alfa i rybawiryny oraz terapia trójlekowa (dla pacjentów spełniających dodatkowe kryteria programu lekowego) złożona z pegylowanego interferonu alfa, rybaviryny oraz inhibitora proteazy.

Interferony, to grupa występujących w organizmie białek, które tworzą zasadniczą część układu odpornościowego i biorą udział w zwalczaniu wielu infekcji w organizmie człowieka. Interferony, stosowane w terapii HCV zostały poddane tzw. pegylacji, co spowodowało, że pegylowany interferon-alfa uwalnia się powoli i utrzymuje stałą ilość leku w organizmie pacjenta przez dłuższy czas. W ten sposób poprawiona została skuteczność pegylownych interferonów oraz pojawiła się możliwość przyjmowania leku tylko raz w tygodniu.

Rybawiryna jest syntetycznym przeciwwirusowym analogiem nukleozydów purynowych, która zwiększa skuteczność leczenia interferonem.

Chorym podczas terapii może towarzyszyć szereg skutków ubocznych. Należą do nich przede wszystkim objawy grypopodobne (wysoka gorączka, bóle stawów, mięśni itp.) brak apetytu i spadek masy ciała, problemy ze skórą, włosami (wypadanie), zmęczenie, drażliwość, częste zmiany nastroju. U części chorych występuje również depresja (W trakcie terapii istnieje możliwość korzystania z wizyt u lekarza psychiatry w swoim miejscu leczenia).

NOWE SPOSOBY LECZENIA

Nowym rodzajem terapii HCV są bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe (z ang. Direct Aacting Antivirals). Jest to grupa leków, która obejmuje: inhibitory proteazy, inhibitory polimerazy oraz inhibitory NS5A.

Jeśli chodzi o mechanizm działania, inhibitory proteazy blokują ważny etap replikacji wirusa i są podawane łącznie z pegylowanym interferonem-alfa i rybawiryną (schematy trójlekowe), by zwiększyć ich skuteczność i skrócić czas trwania terapii. Natomiast inhibitory polimerazy przerywają działanie enzymu, który kopiuje materiał genetyczny wirusa potrzebny dla replikacji wirusa. Z kolei inhibitory NS5A wiążą się z białkiem niezbędnym do replikacji wirusa.

Obecnie zatwierdzone przez europejską agencję EMA leki dają niemal 100% skuteczność osiągnięcia SVR w trakcie krótkiej, 3 miesięcznej terapii. Nowe leki nie wymagają przyjmowania interferonu, czy rybaviryny, co zmniejsza możliwość występowania jakichkolwiek skutków ubocznych do minimum. W związku z bardzo wysokimi cenami, nowe terapie w wielu krajach UE (w tym również w Polsce) nie są obecnie refundowane. Według szacunków Polskiej Grupy Ekspertów HCV jakakolwiek forma refundacji nowych leków może pojawić się dopiero w 2016 lub 2017 roku.

Źródło:
www.hcv.pzh.gov.pl/Page/o-hcv

http://www.pzh.gov.pl/przeglad_epimed/60-4/604_15.pdf

http://www.hcvtoniewyrok.com

„Diagnostyka chorób wątroby” – pod redakcją Krzysztofa Simona